بیا و بگو که این تنها یه بازی بود ...

یه بازی که من رو تا مرحله ی آخر کشوند...

و بعد از رفتن آخرین مرحله به جای بردن بهم Game Over رو نشون داد...

نه یه جای کار داره میلنگه ...

نمیشه اینقدر بی رحم باشی...

نمیشه بری و هیچ چی نگی...

نمیشه ، نمیشه ، نمیشه ...

بیا و بگو که این چند سال فقط یه شوخی بود ...

قول میدم باور کنم ...

باز در سکوت پی تو میگردم ...

شاید که سخنی از من ...

در گوشه ای از این دنیای پهناور مجازی ...

در گوش صفحه ای از کلیدهای الفبا ...

زمزمه کرده باشی و ...

من ندیده باشم ...

سخنی همچون :

"تولدی که گذشت مبارکت شاهد من"

امشب عجیب دلم تنگ توست کاش تنها ثانیه ای ، تنها ثانیه ای کنارم بودی ...

کاش ای تنها امید زندگی میتوانستم فراموشت کنم
یا شبی چون آتش سوزان دل در مزار سینه خاموشت کنم

.....

آری آخر سکوت مرگبار شب ها، مرا خواهد کشت ...

شاید که شب بزرگترین قاتل آدم هاست ...

و شاید تو هم مانند من فکر میکنی ...

به من و به این که چگونه ام و در کجای این تاریکی محض ...

آری شب هایم با یادت میگذرند ای خاطرات شیرین شب های پر فروغ ...

اما هرچه فکر میکنم در لابلای آن همه خاطرات به یاد نمی آورم که با هم جناق شکسته باشیم ...

پس چرا احساس میکنم که هر لحظه باید به تو بگویم : «همنفسِ شب هایِ مهتابیِ شاهد، یادم تُو را فَراموش» !!!

یادم، تو را فراموش ...

یادم، تو را فراموش ...

#شاهد

گاهی آنقدر احساس تنهایی میکنی که هیچ جمعی نمی تواند تو را از این تنهایی بیرون بیاورد حتی یک شهر آدم ...

ای کاش لحظه ای میدیدمت ای دلیل تمام تنهایی های شاهد ...

تنهایی ام تنها با تو برطرف خواهد شد نه با تن هایی که اطراف این تنها را گرفته اند ...

#شاهد

تولدت مبارک تنها دلیلِ تنهاییِ #شاهد و تنها دلیل زنده بودنم ... هیچ نمیدانم ... و هیچ نمیفهمم ... و هیچ نمیگویم ... دردهایم را برایت کادو میفرستم تا از آتش دلم اندکی برای شمع تولدت استفاده کنی چرا که